گواهینامه رانندگی

تو این پست راجع به گواهینامه رانندگی می‌نویسم.

ایران در توافق بین‌المللی گواهینامه عضو است و در نتیجه گواهینامه ایرانی برای رانندگی در اروپا معتبر است. برای این منظور، اصل گواهینامه و ترجمه بین‌المللی آن هر دو باید همزمان همراه راننده باشد. توجه داشته باشید که چیزی که به عنوان گواهینامه بین‌المللی تو ایران به آدم می‌دهند، ترجمه گواهینامه است و به تنهایی اعتبار ندارد.

برخورد کشورهای مختلف اروپا با گواهینامه ایرانی متفاوت است. در آلمان با گواهینامه ایرانی، در صورت مقیم نبودن تا یک سال و در صورت مقیم بودن تا شش ماه قابل استفاده است. بعد از این مدت، باید نسبت به اخذ گواهینامه آلمانی اقدام کرد.

برای گرفتن گواهینامه آلمانی از ابتدا، باید ساعات مشخصی کلاس آموزش رانندگی رفت که حدود سه هزار یورو هزینه دارد. ولی بهتر است که گواهینامه ایرانی را با گواهینامه آلمانی عوض کرد و یا به زبان خودشان Umschreiben  کرد.این صورت تنها باید امتحانهای تئوری و عملی را داد. این کار باید در دو سال اول اقامت انجام شود. بعد از گذشت دو سال از اقامت، امکان تعویض گواهینامه وجود ندارد.

اولین کار ترجمه گواهینامه است. برای این کار اصل گواهینامه را باید به یکی از مراجع ترجمه معتبر که اجازه کلاسه‌بندی (Claffication) را دارند ارائه داد. یکی از معتبرترین  و در دسترس ترین این مراکز، کلوپ اتوموبیل‌دارهااست که در اکثر هرها شعبه دارد. شعبه شهر ما این کار را انجام نمی‌داد و چون فارسی هم بلد نبودند، مجبور شدم اول گواهینامه را توسط یک مترجم رسمی فارسی به آلمانی ترجمه کنم و برای کلاسه‌بندی به ADAC بدم. این کار یک هفته طول می‌کشه و حدود چهل یورو هزینه دارد. اگر عضو ADAC باشید که به شدت توصیه می‌کنم باشید، ده یورو تخفیف خواهید گرفت.

تا ترجمه انجام بشه، نیاز به گواهی عدم سوء پیشینه یا به اصطلاح Führungzeugniss دارید که باید از Bütgeramt بگیرید. این مدرک مستقیما به اداره مربوط به گواهینامه فرستاده می‌شود. بعد از حاضر شدن ترجمه، ترجمه، گواهی محل سکونت، عکس، آموزشگاه رانندگی که در آن امتحان خواهید داد (Fahrschule)  و حدود پنجاه یورو رو باید به اداره گواهینامه ببرید تا به شما اجازه امتحان بدهند. بعد از یک ماه به شما اجازه می‌دهند که امتحان بدهید.

برای این کار باید ابتدا در یک آموزشگاه رانندگی ثبت نام کنید، حتی اگر احتیاج به تمرین نداشته باشید. هزینه ثبت نام و آزمونها حدود ۲۵۰ یوروست که می‌توان به آموزشگاه پرداخت کرد. زبان آزمونها انگلیسی، آلمانی،‌فرانسه و ترکی هستند. حدود یک سال است که زبان فارسی در فهرست زبانهای قابل انتخاب نیست.

امتحان تئوری سی سوال از ۹۰۰ سوال ممکن است که هم به صورت کاغذی و هم به صورت سی دی قابل تهیه است. بعد از امتحان تئوری،‌ نوبت به امتحان عملی می‌رسد. از آنجا که قوانین راهنمایی و رانندگی در آلمانی کمی با ایران متفاوت است،‌ توصیه می‌کنم که چند ساعت تمرین رانندگی را انجام دهید. روز امتحان، مربی رانندگی جلو نشسته و ممتحن صندلی عقب نشسته و دستورات لازم را می‌دهد.

در صورت قبول نشدن در امتحان عملی، بعد از دو هفته انتظار می‌توان با پرداخت هزینه (حدود ۱۵۰ یورو) امتحان مجدد داد.

در صورت قبولی، بعضی مواقع همان موقع گواهینامه ارائه می‌شود و بعضی وقتها سه هفته بعد به آدرس منزل ارسال می‌شود.

Advertisements
نوشته‌شده در Uncategorized | 16 دیدگاه

Freudenberg Schlospark

در این پست، قصد معرفی مجموعه Freudenberg Schlospark تو شهر Wiesbaden رو دارم. این مجموعه یک ساختمان قدیمی است که بازسازی شده و مجموعه‌ای از تجربیات و آزمایشهای علمی رو برای بازدید علاقمندان در آن نصب کرده‌اند.

نقشه هوایی این نقشه اینجا و سایت مجموعه هم اینجاست.

در محوطه پارک وسایل بازی گذاشته شده. بعضی هاش اینان:

۱. دو تاب که با طناب به هم متصل هستند و قانون انتقال نوسان رو توضیح می‌دن. نفر اول رو که هل بدید، بعد از مدتی نوسان به نفر دوم منتقل می‌شه و نفر اول ثابت می‌شه. دوباره کم کم دومی ثابت می‌شه و اولی نوسان می‌کنه. این سیکل همین طور ادامه پیدا می‌کنه تا کم کم نوسان محو شه.

۲. دو تا مجسه سر آدم بزرگ، اندازه قد آدم وجود دارد که با هم حدود ده متر فاصله دارن و گوششون یک توری فلزی داره. این دو گوش از دو مجسه با هم با کانالی وصل شدن و دو نفر می‌تونن با هم از توش صحبت کنن.

۳. بچه ها می‌تونن با پرداخت یک یورو با نحوه پخت نان آشنا شن. به هربچه‌ای یک پیمانه آرد داده می‌شه تا با آسیاب دستی، آردش کنه. بعد مقداری سنگ نمک رو با سنگ روی چوب نرم می‌کنن و به آرد اضافه می‌کنن. چند قوطی که توشون ادویه‌های مثل زیره هست به بچه‌ها می‌دن تا هر کدوم را که خواستن به نونشون اضافه کنن. بعد با اضافه کردن اب، خمیر درست می‌کنن. خمیر رو سر چوب می‌زنن و روی آتشی که با هیزم درست شده، تبدیل به نان می‌کنن.

۴. یک ساعت شنی

۵. یک ذره‌بین بزرگ که به زمین محکم شده و با یک درجه آزادی می‌شه نور خورشید رو روی چوبهایی که برای همین منظور نزدیک قرار داده شده، متمرکز کرد و اونا رو سوزوند.

۶- تعدادی زیادی کنده درخت که بچه‌ها ازش بالا و پایین می‌رن

۷- تعدادی مخروط برای حفظ تعادل بچه‌ها روش

۸- حوضهای فلزی که پر از آب هستند . با درآوردن صدا میشه توش ارتعاشات آب رو دید.

داخل ساختمان هم میشه این چیزا رو دید:

۱- یک ظرف مسی پر از آب که با کشیدن دست خیس به دسته‌هاش، رزونانس می‌کنه و صدا میده. ارتعاش صدا رو میشه تو آب دید.

۲- چند صفحه دایره‌ای بزرگ که به دیوار وصل شده و میشه چرخوندشون. با خیره شدن به هر کدوم، یک خطای باصره رو میشه دید.

۳- گلوله‌های که با نخ به یک داربست آویزان شدن و میشه قانون بقای انرژی رو در برخوردشون با هم دید.

۴- گلوله‌هایی که با طولهای مختلف آویزون شدن و نوسان می‌کنن و میشه ارتباط پریود نوسان رو با طول نخ دید.

۵- صفحه‌های شیشه‌ای که با شن پر شدن و با چرخوندشون میشه حرکت داخلی شنها را دید.

۶- آونگهایی که کاغذ بهشون وصله و حرکتشون با یک قلم رو کاغذ، شکلهای زیبایی رو درست می‌کنه.

۷- تعدادی قوطی که با فشردن لاستیکی، بوهای مختلفی رو میشه ازشون بویید.

۸- یک بار که  توش نوشیدنی در تاریکی مطلق  توسط یک نفر نابینا سرو می‌شه. شرح بیشترش رو میشه اینجا دید.

۹- انواع و اقسام منشورها

و خیلی چیزهای دیگه

نوشته‌شده در Uncategorized | 2 دیدگاه

اتوبوس درون شهری

تو شهرهای کوچکتر، مثل اینی که ما توش زندگی می‌کنیم، از مترو خبری نیست و اتوبوس و تراموا وسیله اصلی نقل و نقل عمومی هستند. تاکسی کلا گرونه و زیاد استفاده نیمشه.اتوبوسها، برنامه منظم از قبل تعیین شده دارن و با دقت خیلی خوبی، سر برنامه‌شون هستند. من تا چهار دقیقه تاخیر رو هم دیدم، ولی معمولا با یکی دو دقیقه اختلاف با برنامه کار می‌کنند.

چند جور بلیط می‌شه برای اتوبوس خرید.

بلیط مسافت کوتاه، تنها برای سه ایستگاه اعتبار داره و ارزونتر از بلیط معمولیه

بلیط معمولی، حدود دو و نیم یوروست و برای یک بار سوار شدن اتوبوس و تغییر مسیر کار آیی داره.

بلیط روزانه، که از تاریخ خرید تا ساعت چهار صبح فردای روز خرید اعتبار دارد.بلیط هفتگی حدود ۱۹ یوروست و بلیط ماهیانه حدود شصت یورو.بلیط گروهی هم هست که حدود هشت یورو قیمت داره و پنج نفر باهاش می‌تونن یک روز از هر اتوبوسی استفاده کنند.

برای بچه‌های زیر شش سال، بلیط نیاز نیست. بچه های شش تا حدود دوازده سیزده سال، نیم بها هستند.

یک بلیط گروهی هم هست که شش تاش ۹ یوروست. و با هر کدومش میشه یک ساعت از هر اتوبوسی استفاده کرد. این نوع بلیط رو باید به محض سوار شدن به اتوبوس، با وارد کردن به جعبه خاصی، ساعت زد.

بلیط رو میشه، ازتو دستگاههای خودکاری که در اکثر ایستگاهها نصب شدند،‌خرید. بعضی از انواع بلیط، مثل کوتاه، معمولی، یک روزه، گروهی را میشه از راننده خریداری کرد. آنلاین هم میفروشن که من نخریدم تا حالا.

موقع خرید بلیط، باید ناحیه مورد نظر رو انتخاب کنید. ماینز و ویسبادن تو یک ناحیه هستند. ولی مثلا برای فرانکفورت باید بلیط گرانتری خرید. بلیط اتوبوس برای قطارهای بین شهری تا محدوده خاصی غیر از قطارهای سریع‌السیر CE و ICR کارآیی داره.

بلیط رو به کسی نباید تحویل داد. خود آدم باید رعایت کنه و بلیط لازم رو بخره. هر چند وقت یک بار، مامورانی با کارت مشخص، در اتوبوس از آدم بلیط می‌خوان و اگه نداشته باشه، حدود چهل یورو جریمه اش می‌کنن. من تو این سه ماهه، فقط یک زن سیاه پوست رو دیدم که بدون بلیط سوار شده بود و گیر افتاد.

برنامه اتوبوسها در سایت http://www.mainz-mvg.de به همراه کلیه اطلاعات مربوط به اتوبوسها وجود داره. کتابچه حاوی اطلاعات اتوبوسها رو هم میشه از دفتر شرکت mvg از تو Haubtbahnhof خرید. برنامه‌های کوچک برای یک ایستگاه خاص مجانی است.

یک سایت خیلی به درد بخور هم http://www.rmv.de هست که با گرفتن آدرس مبدا و مقصد، سریعترین مسیر با استفاده از قطارها،‌ اتوبوسها و ترامواهای مختلف رو محاسبه می‌کنه. خیلی دقیقه.

یکشنبه‌ها وروزهای تعطی بعضی از خطوط  اتوبوسها کار نمی‌کنند و تعداد اتوبوسهای خطوط دیگر نیز کاهش پیدا می‌کنه.

اتوبوسها، خیلی سالم و تر و تمیز هستند و طبعا اصلا دود نمی‌کنند.

نوشته‌شده در Uncategorized | ۱ دیدگاه

دوچرخه

دوچرخه در فرهنگ آلمان، با کشور ما تفاوت عمده دارد.

اینجا دوچرخه به عنوان یک وسیله جدی حمل و نقل مورد استفاده قرار می‌گیرد. بسیاری از مردم با دوچرخه به محل کار و تحصیل خود حاضر می‌شوند. مردم از سن بسیار کم، شروع به دوچرخه سواری می‌کنند. بچه‌های خیلی کوچک با دوچرخه‌هایی که پدال ندارند، دوچرخه سواری را شروع می‌کنند. من پیرزنهای حدود هفتاد ساله را هم بعضا سوار بر دوچرخه میبینم.

دلیل این همه استفاده از دوچرخه در کشوری که یکی از بیشترین سرانه‌های مالکیت خودرو رو داراست، برای من خیلی روشن نیست، ولی قطعا گرانی سوخت، یک دلیل عمده است.

همه جور پیش‌بینی برای استفاده از دوچرخه در شهر شده است. اکثر آپارتمانها، محلی در زیرزمین برای نگهداری دوچرخه‌های ساکنین دارند. راه خاص برای عبور دوچرخه‌ها به این محل نیز پیش‌بینی شده است. جلوی در ورودی اکثر آپارتمانها و ساختمانهای عمومی، میله‌های مخصوص گذاشتن دوچرخه نصب شده است. در ایستگاههای قطار، محلهای مخصوص نگهداری تعداد زیادی دوچرخه وجود دارد.

در بیشتر خیابانها، پیاده رو عریضتر ساخته شده و محلی به عرض حدود یک متر، به رنگ قرمز مخصوص دوچرخه تعیبیه شده است. در محلهایی که این نوار قرمز وجود ندارد، از خیابان عادی برای عبور و مرور دوچرخه استفاده می‌شود.

در بعضی از قطارها، که در برنامه قطارها از قبل مشخص شده‌اند، اجازه حمل دوچرخه وجود دارد.

قیمت دوچرخه‌ها از بیست،‌ سی یورو تا چند هزار یورو متغیرند. در شهری که ما در آن سکونت داریم، سالی یک بار بازار  دوچرخه برپاست. ما سه دوچرخه از این بازار، مجموعا به قیمت هفتاد یورو خریدیم. برای خودم، دخترم و پسرم. دوچرخه بچه‌ها، دوچرخه‌های بسیار مرغوبی هستن

نوشته‌شده در Uncategorized | ۱ دیدگاه

مقدمه

ما به تازگی برای زندگی به آلمان آماده‌ایم. برای مهاجرت همزمان به استرالیا هم فکر می‌کردیم. برای استرالیا، انواع و اقسام وبلاگها برای گرفتن اطلاعات وجود دارد. ولی ما وبلاگ جدیی برای بررسی جوانب زندگی تو آلمان پیدا نکردیم. از طرفی شاید خیلی از دوستان و بستگان در ایران علاقمند باشند بدانند اینجا چه خبر است. بعضی از چیزها را در وبلاگ اصلی خودم saeedmirzai.blogfa.com نوشتم. ولی ترجیح می‌دهم که موارد مربوط به تجربیات زندگی روزمره در آلمان را در این وبلاگ بنویسم.

نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

نوشته‌شده در Uncategorized | ۱ دیدگاه